Het heet de stump speech. Elke kandidaat-lijsttrekker heeft er een. Het is de standaardtoespraak van een minuut of tien, die bij alle kandidaten volgens hetzelfde stramien loopt. ”Ik ben kandidaat X, ik ben van eenvoudige komaf. Als kind al hield ik van Amerika en was ik begaan met mijn medemens.

“Daarom ging ik de politiek in. In de jaren die volgden stichtte ik een gezin en werkte ik in de hulpverlening/politiek/zakenwereld. Door hard werken werd ik succesvol. Ik houd van Amerika en ging me in de loop der jaren steeds meer zorgen maken over hoe het met ons land ging. Dus besloot ik –na overleg met mijn vrouw- er wat aan te doen.”

Kritiek
Vervolgens komt er een lijstje kritiekpunten op de huidige president en zijn beleid. Maar geen nood: “Ik kan Amerika weer aan de top brengen. Dit is mijn visie.” Aan het eind van de speech volgt meestal nog een verwijzing naar vroeger, toen de kandidaat nog een jongetje was dat op de veranda van het huis zat en droomde over de toekomst. “Wij kunnen met z’n allen Amerika weer maken zoals het was. Ik leid ons land weer naar voorspoed en macht. U hoeft alleen maar op mij te stemmen.”

Romney
Ook Mitt Romney heeft zijn stump speech. Die begint met de herinnering hoe zijn ouders hem achter in de auto meenamen op vakantie en dat hij op die manier van het land is gaan houden. Over hoe zijn moeder hem vroeger de Amerikaanse klassiekers voorlas. Over hoe hij telkens weer geïnspireerd raakte door Amerikaanse volksliederen als ‘America the beautiful’. Aan het eind van de toespraak heeft hij het over hoe Amerika weer die ‘shining city on the hill’ kan worden. Iets waar president Reagan het altijd over had en wat Amerika niet meer is. En dat is de schuld van president Obama. Stem op Mitt, en alles komt goed.

Familie
Maar Romney brengt nog iets extra’s bij zijn speeches: zijn familie. Hij heeft een groot gezin met vijf volwassen zoons die allemaal sterk op hem lijken. De zoons hebben ook gezinnen met veel kinderen. Die staan ook allemaal op het podium. Familie doet het goed in Amerika. Een grote, succesvolle familie helemaal.

Dus stelt Mitt zijn kinderen graag aan de menigte voor. Dat gaat ongeveer zo: “Dit is mijn zoon Matt. Hij is getrouwd met Laurie en dit zijn hun kinderen, Chloe, Nicholas en Mia.” Zo gaat hij het rijtje af. Hij eindigt altijd met zijn jongste kleinkind, Nate. Nate zit op de arm van zijn vader en kijkt verveeld rond. Opa Mitt loopt op hem af en zegt: “En dit is de jongste, Nate, the Great.” Nate kijkt verlegen weg en er volgen vertederde aahhs van de moeders uit het publiek.

Ann
Dan krijgt moeder Ann Romney de microfoon in de hand geduwd. Ze reageert verbaasd en lacht verlegen. “Dat had ik niet verwacht,” giechelt ze. “Onverstandig van mijn man, want je weet nooit wat ik er zomaar uitflap.” Gelach vanuit de zaal. En dan serieus: “Na de verloren campagne van vier jaar geleden zei Mitt tegen me: ‘nooit meer.’ Maar ik vond dat hij het toch weer een keer moest doen. Voor Amerika. Net zoals ik na elke bevalling zei: dit nooit meer.” Gelach uit de zaal. De vijf zoons achter haar glimlachen schuldbewust.

Er is weinig variatie in de optredens van Romney, maar ze zijn heerlijk om naar te kijken. In de gymzaal van de school in Exeter doet hij alsof hij enorm verbaasd is over het enthousiasme van de toeschouwers (“wat a great welcome, I can’t get over this!”). Hij maakt een grap over de grootte van zijn gezin. (“Ik wil ook best de aangetrouwde familie voorstellen, maar dat is de halve zaal!”) Steevast worden de oorlogsveteranen in de zaal bedankt en volgt er applaus.

In het theaterzaaltje van de school in Bedford is Romney’s broer er ook. “Dit is mijn broer, en geloof het of niet, hij is ouder dan ik. En dit is mijn jongste kleinzoon Nate, the Great!” Echtgenote Ann krijgt de microfoon en reageert verbaasd (“dat is onverwacht, misschien niet zo verstandig van Mitt…”).

Autoritten
Inhoudelijk is het telkens hetzelfde, al is er nét genoeg variatie om de aanwezige journalisten te verleiden tot het verslag doen van weer een campagne-bijeenkomst. Iedere keer begint Romney over de autoritten uit zijn jeugd, al zijn die ritten wel steeds door een andere staat met een ander landschap. De ‘shining city on a hill’ komt weer voorbij, net als America the beautiful en het falen van Obama. Europa is een werelddeel waar iedereen achterover leunt en uitkeringen ontvangt en Romney zal Amerika weer de onbetwiste nummer 1 van de wereld maken. De journalisten die al weken in het kielzog van Romney verkeren horen het verveeld aan. Wij lopen inmiddels twee dagen mee en kennen de stump speech nu wel zo’n beetje uit ons hoofd.

South Carolina
Zaterdag is het hele circus in South Carolina. Het is de derde staat in de reeks en ook daar staat Romney voor in de peilingen. Maar er zal nog hard campagne gevoerd worden. Met spotjes op televisie, maar ook in zaaltjes, restaurants en schoolkantines. Romney zal ook hier elke keer hetzelfde verhaal vertellen. Met zijn gezin achter hem op het podium. Saai voor hem, voor de pers die hem dagelijks volgt, voor zijn gezin, voor echtgenote Ann die steeds verrast de microfoon zal aanpakken en al helemaal saai voor Nate, the Great.

Tom Kleijn, Amerika-correspondent Nieuwsuur.

Tom.Kleijn@Nieuwsuur.nl, @TomKleijnUSA